Ścianka szczelna jest obudową tymczasową lub stałą z grodzic stalowych stosowana najczęściej do obudowy wykopu w gruntach nawodnionych, zwłaszcza niespoistych.

Grodzica jest elementem budowlanym o kształcie łączącym zalety dużej nośności na obciążenia poziome od parcia gruntu z łatwym jej pogrążaniem, wyrywaniem i małą masą jednostkową. W ten sposób ukształtowany element nie ma dużej nośności pionowej w gruncie.

Dozwolone jest wbijanie, wwibrowywanie oraz statyczne wciskanie grodzic gorącowalcowanych i formowanych na zimno (naroża tych ostatnich nie są pogrubione).

Ścianki szczelne pełnią szereg funkcji i mogą:

1. Podtrzymywać ściany wykopów lub uskoków terenu
2. Eliminować lub zmniejszać dopływ wody do wykopu i zabezpieczać przed takimi zjawiskami jak: sufozja, kurzawka – rozmycie dna wykopu, (zastosowanie ścianki szczelnej powoduje przecięcie drogi filtracji lub jej wydłużenie i zmniejszenie średniej wartości spadku hydraulicznego a tym samym prędkości filtracji i ciśnienia spływowego),
3. Zwiększać szczelność podłoża pod podstawą fundamentu we wszelkiego rodzaju budowlach piętrzących wodę.
4. Umacniać nabrzeża w budownictwie hydrotechnicznym
5. W posadowieniach bezpośrednich

Głębokość wbicia ścianki szczelnej zależy od następujący czynników:

1. Głębokości wykopu lub uskoku terenu
2. Rodzaju podłoża poniżej dna wykopu (w gruntach kamienistych lub zawierających duże kamienie, kłody drewna itp. przeszkody stosuje się mniejsze głębokości wbicia).
3. Warunków gruntowo-wodnych (głębokość wbicia może wynikać z konieczności zagłębienia ścianki w gruntach nieprzepuszczalnych aby uniemożliwić przepływ wody gruntowej pod ścianką)
4. Wielkości obciążeń przekazanych na ściankę szczelną wynikających z parcia gruntu i wody, obciążenia naziomu, obciążenia podłoża w sąsiedztwie ścianki fundamentami istniejących budowli.

W praktyce, w oparciu o dokładną analizę wielu czynników stosuje się następujące rozwiązania:

1. Ścianki szczelne niepodparte, utwierdzone w gruncie (ich stateczność zapewnia odpowiednio duża głębokość wbicia poniżej dna wykopu)
2. Ścianki szczelne podparte, jedno lub wielokrotnie

Głębokość wbicia ścianek podpartych może być zróżnicowana, zazwyczaj rozpatruje się dwa przypadki:

1. Wbicie na minimalną głębokość wynikającą z warunków stateczności – zapewniającą tzw. „przegubowe podparcie w gruncie”
2. Wbicie na głębokość zapewniającą jej „utwierdzenie w gruncie”

Głębokość wbicia ścianki ma istotny wpływ na wyniki obliczeń statycznych. Ścianki głębiej wbite są zginane mniejszymi momentami, mniejsze są też reakcje w miejscach podparć (zakotwień, rozpór).

Podparcia ścianek realizuje się zazwyczaj poprzez:

1. Rozpory (możliwe w wykopach wąskich)
2. Kotwy gruntowe
3. Ściągi (cięgna) przenoszące obciążenia ze ścianki na elementy kotwiące takie jak: pyły i bloki kotwiące, ścianki kotwiące, palowe układy kozłowe.

Przy jednokrotnym podparciu, poziom podpory przyjmuje się na głębokości nie większej niż 1/3 wysokości ściany. Rozstaw podpór, kotew lub ściągów wynika zazwyczaj z wielokrotności szerokości elementu ścianki i sztywności elementu podpierającego ściankę w poziomie kotwienia. Zazwyczaj rozstaw elementów kotwiących nie przekracza 3m. W projektowaniu ścianek szczelnych obliczenia statyczne wykonuje się stosując metody analityczne i analityczno—wykreślne. Spośród analitycznych metod najczęściej stosowana jest metoda Bluma i Janne, zaś analityczno-graficznych metoda Bluma. Parcie i opór gruntu przyjmuje się w tych metodach wg klasycznej metody Coulomba, pomija się, na korzyść bezpieczeństwa, tarcie gruntu o ściankę szczelną.